Een stukje uit de belijdenissen van Augustinus (Boek 1 paragraaf 6)
"Eng is het huis van mijn ziel: laat het door U verruimd worden, dat Gij er kunt komen. Bouwvallig is het: herstel het."
vrijdag 6 mei 2011
dinsdag 26 april 2011
Tobben
Uit het boekje "In alle rust"(wijsheden voor stille momenten) van Helen Jaeger, een citaat van Thérèse van Lisieux.
"Het is dwaas je tijd door te brengen met tobben in plaats van in stilte te rusten in Jezus' hart."
donderdag 14 april 2011
40 dagen tijd - dag 39
Een schitterend gedicht van Inge Lievaart uit de bundel 'van a tot o'. Het is een gedicht wat je rustig, in stilte moet lezen en tot je door moet laten dringen.
HET BEGIN
Toch eindigt het barre getij,
de heerschappij van het zwijgen,
ook al werd sneeuw tot ijs,
ja tot steen bijna, ingeklonken,
de zon, de volhardende, rijst.
Nog is er geen stem, slechts stilte,
maar een glinstering in de zon,
een langzame eerste druppel,
is het teken dat het begon:
de wedergeboorte tot water.
Begon het, dan is het onstuitbaar:
reeds druppelt het allerwegen,
het sijpelt van onder de sneeuw,
van overal kleine tongen,
likkende langs de stenen,
een zilveren spoor op de rots,
dat neurïënd langer en breder,
dan lachend een stortbeek wordt.
Begon het, dan is het onstuitbaar -
Wie twijfelt nog of het begon?
Ik zag het en heb het herkend
en moet fluisteren, neuriën, lachen:
o kom luisteren, hoor, het water
dat herlevende leven brengt.
_____________________________________________
In een 'commentaar' bij deze gedichten met onder andere een intervieuw met Inge Lievaart stond het volgende: Als het in de gemeente wintert en/of in mij koud is, heel de wereld rondom eeuwenoud ijs, toch, ook dan blijft de verwachting levend die binnen die gemeente in mij is gewekt: het zal veranderen, wie luistert hoort het, de herleving is er voorgoed.
Xx.
MsEsj
HET BEGIN
Toch eindigt het barre getij,
de heerschappij van het zwijgen,
ook al werd sneeuw tot ijs,
ja tot steen bijna, ingeklonken,
de zon, de volhardende, rijst.
Nog is er geen stem, slechts stilte,
maar een glinstering in de zon,
een langzame eerste druppel,
is het teken dat het begon:
de wedergeboorte tot water.
Begon het, dan is het onstuitbaar:
reeds druppelt het allerwegen,
het sijpelt van onder de sneeuw,
van overal kleine tongen,
likkende langs de stenen,
een zilveren spoor op de rots,
dat neurïënd langer en breder,
dan lachend een stortbeek wordt.
Begon het, dan is het onstuitbaar -
Wie twijfelt nog of het begon?
Ik zag het en heb het herkend
en moet fluisteren, neuriën, lachen:
o kom luisteren, hoor, het water
dat herlevende leven brengt.
_____________________________________________
In een 'commentaar' bij deze gedichten met onder andere een intervieuw met Inge Lievaart stond het volgende: Als het in de gemeente wintert en/of in mij koud is, heel de wereld rondom eeuwenoud ijs, toch, ook dan blijft de verwachting levend die binnen die gemeente in mij is gewekt: het zal veranderen, wie luistert hoort het, de herleving is er voorgoed.
Xx.
MsEsj
zaterdag 26 maart 2011
40 dagen tijd - dag 20
Dit is een gedicht van Inge Lievaart uit de bundel 'Dialogisch'.
HET WIJZE WATER
Het water groef zich een weg,
een lange, hele lange weg,
van vroeger tot op vandaag,
naar laag, lager en laagst,
volhardend en wijs.
Ook vandaag is een dag van stromen
van verwonderen daarenboven,
een dag van schoolgaan van het oog:
Men heeft op dit punt, wat hoger
dan de oever, een overzicht
op het dal en de wonderlijk
bochtige weg die het water
volgen moet naar verval.
Zie het wendt zich, wijkend gewillig
uit de boog van de oever die keert,
niet omziende, al weer stromend
waar de overwalkromming het weert,
om wielende te vervolgen,
volhoudend wat het begon,
en nog of het pas is ontsprongen,
en nog als heeft het de tijd.
Wellicht dus heeft het bevonden
en weet het nu zonder spijt:
geen kortere weg dan de omweg.
Ik geloof dat ik het benijd.
_______________________________________________
Inge Lievaarts gedichten zijn literair, er zit dan ook veel achter.
De titel zegt het al: het water is wijs. We kunnen wat leren van het water.
Dit inspiratie voor dit gedicht komt uit een moment dat Inge in de natuur is. Vanaf een hoger punt staat ze naar een beekje te kijken en dat beekje leert haar een les. In de eerste en in de derde strofe beschrijft ze op een mooie manier wat ze ziet, ze beschrijft wat het water doet en wat de kenmerken van dat doen zijn. In de tweede strofe beschrijft ze haar verwondering over dat wijze water en ze zegt dat er lessen uit het aanschouwen van de natuur gehaald kunnen worden (een dag van schoolgaan van het oog).
In de vierde strofe komt er een diepere laag van wat dat water doet naar boven. Het water is gewillig en het wijkt als dat moet, maar het houdt ook vol waarmee het begon en het blijft stromen. Het water is rustig en neemt de tijd (als heeft het de tijd) en tegelijkertijd is het bruisend en levendig (of het pas is ontsprongen).
Dit gedicht is een religieus gedicht. Het water dat blijft stromen komt al is het via een lange en kronkelige weg toch bij haar eindpunt. Dit gedicht spreekt het verlangen van Inge uit om ook haar weg, haar leven vol bochten (soms ook bochten die je niet begrijpt) te volgen en in alle rust te leiden en uit handen te geven.
Het water is wijs, het is rustig, het is kalm en tegelijkertijd stroomt het, maar het vervolgt haar weg tot ze bij het eindpunt aankomt!
Xx.
MsEsj
HET WIJZE WATER
Het water groef zich een weg,
een lange, hele lange weg,
van vroeger tot op vandaag,
naar laag, lager en laagst,
volhardend en wijs.
Ook vandaag is een dag van stromen
van verwonderen daarenboven,
een dag van schoolgaan van het oog:
Men heeft op dit punt, wat hoger
dan de oever, een overzicht
op het dal en de wonderlijk
bochtige weg die het water
volgen moet naar verval.
Zie het wendt zich, wijkend gewillig
uit de boog van de oever die keert,
niet omziende, al weer stromend
waar de overwalkromming het weert,
om wielende te vervolgen,
volhoudend wat het begon,
en nog of het pas is ontsprongen,
en nog als heeft het de tijd.
Wellicht dus heeft het bevonden
en weet het nu zonder spijt:
geen kortere weg dan de omweg.
Ik geloof dat ik het benijd.
_______________________________________________
Inge Lievaarts gedichten zijn literair, er zit dan ook veel achter.
De titel zegt het al: het water is wijs. We kunnen wat leren van het water.
Dit inspiratie voor dit gedicht komt uit een moment dat Inge in de natuur is. Vanaf een hoger punt staat ze naar een beekje te kijken en dat beekje leert haar een les. In de eerste en in de derde strofe beschrijft ze op een mooie manier wat ze ziet, ze beschrijft wat het water doet en wat de kenmerken van dat doen zijn. In de tweede strofe beschrijft ze haar verwondering over dat wijze water en ze zegt dat er lessen uit het aanschouwen van de natuur gehaald kunnen worden (een dag van schoolgaan van het oog).
In de vierde strofe komt er een diepere laag van wat dat water doet naar boven. Het water is gewillig en het wijkt als dat moet, maar het houdt ook vol waarmee het begon en het blijft stromen. Het water is rustig en neemt de tijd (als heeft het de tijd) en tegelijkertijd is het bruisend en levendig (of het pas is ontsprongen).
Dit gedicht is een religieus gedicht. Het water dat blijft stromen komt al is het via een lange en kronkelige weg toch bij haar eindpunt. Dit gedicht spreekt het verlangen van Inge uit om ook haar weg, haar leven vol bochten (soms ook bochten die je niet begrijpt) te volgen en in alle rust te leiden en uit handen te geven.
Het water is wijs, het is rustig, het is kalm en tegelijkertijd stroomt het, maar het vervolgt haar weg tot ze bij het eindpunt aankomt!
Xx.
MsEsj
zaterdag 19 maart 2011
40 dagen tijd - dag 13
Een stukje van Phil Bosman uit: 'Leven is de moeite waard'.
Je hart voeden met vrede.
Ademhalen
op de getijden van het leven.
Alle kleine en grote oorlogen
van elke dag beëindigen.
Je hart voeden met vrede.
Dat is een diepe,
bewonderende eerbied opbrengen
voor alles wat kwetsbaar is,
broos en zwak.
Alle ontluikend leven
met tedere zorg omringen en
beschermen
en stil worden om wat mooi is
en gelukkig maakt.
Je hart voeden met vrede
Vrede wordt mogelijk,
waar mensen in vrede leven
met zichzelf.
Vrede woont in te'vrede'nheid!
Vrede begint, waar hebzucht,
haat en begeerte verdwijnen.
Je hart voeden met vrede.
Ademhalen
op de getijden van het leven.
Alle kleine en grote oorlogen
van elke dag beëindigen.
Alle geweld in je binnenste doden
en plaats maken voor verzoening. Je hart voeden met vrede.
Dat is een diepe,
bewonderende eerbied opbrengen
voor alles wat kwetsbaar is,
broos en zwak.
Alle ontluikend leven
met tedere zorg omringen en
beschermen
en stil worden om wat mooi is
en gelukkig maakt.
Er kan geen vrede in de wereld zijn,
als er geen vrede is in je hart.
zaterdag 12 maart 2011
40 dagen tijd - dag 6
Een meditatieve uitspraak van Frère Rogier (Taizé) van 5 maart, uit zijn boekje 'Vrede in je hart'.
In elk mensenleven komt er een periode waarin we spiritueel droog staan. Maar ook dan zal God niet nalaten om naar ons op zoek te gaan. En wij ontdekken Hem als het ware opnieuw. Ja, zelfs als we Hem afwijzen, dan weigert Hij nooit om ons op onze levensweg te vergezellen. Zoals de amandelboom tot bloei komt in het lentelicht, zo brengt hij zelfs de woestijn van de ziel tot bloei.
In elk mensenleven komt er een periode waarin we spiritueel droog staan. Maar ook dan zal God niet nalaten om naar ons op zoek te gaan. En wij ontdekken Hem als het ware opnieuw. Ja, zelfs als we Hem afwijzen, dan weigert Hij nooit om ons op onze levensweg te vergezellen. Zoals de amandelboom tot bloei komt in het lentelicht, zo brengt hij zelfs de woestijn van de ziel tot bloei.
woensdag 9 maart 2011
40 dagen tijd - dag 3 - biddag
Een uitspraak van C.S. Lewis
Het gebed dat aan alle gebeden voorafgaat, is: 'Geef dat het de ware ik is die spreekt. Geef dat het de ware U is met wie ik spreek.'
Het gebed dat aan alle gebeden voorafgaat, is: 'Geef dat het de ware ik is die spreekt. Geef dat het de ware U is met wie ik spreek.'
zaterdag 5 maart 2011
Augustinus
ik ben bezig met een aantal stukken te lezen uit 'de stad van God' van Augustinus. In dit bericht volgen een aantal stukjes die me aanspraken.
"Het 'eindpunt' van ons goed is namelijk datgenen omwille waarvan de andere dingen moeten worden nagestreefd, terwijl het zelf omwille van zichzelf moet worden nagestreefd" (...) Met het eindpunt van het goede bedoelen we hier dus niet het punt waarop het goede verloren zou gaan, zodat het niet meer zou zijn, maar het punt van zijn voltooiing, waarop het volmaakt zou worden." (Boek XIX, blz. 931)
"Neen, ik blijf bij dit leven, dat wij kennen, waarin wij ons nog bevinden, waarvan wij, hoeveel verorderingen we ook maken, tijdens ons hele verblijf daarin niet ophouden de bekoringen te ondergaan, ik mag wel zeggen: de ene, voortdurende bekoring die het is: wie zou onder woorden kunnen brengen wat er aan blijken van Gods goedheid jegens het menselijk geslacht in dit leven al te vinden is? " ( Boek XXII, blz. 1172)
"Na dit tijdperk zal God als op de zevende dag rusten, doordat Hij die zevende dag - die wij zullen zijn - in zichzelf, in God, zal doen rusten. (...) Daar zullen wij rusten en zien, zullen wij zien en liefhebben, zullen wij liefhebben en lofprijzen. Dat is wat er op het einde zonder einde zal zijn. Want welk ander einde is er voor ons dan het bereiken van dat koninkrijk, dat nooi een einde vindt?" (Boek XXII, blz. 1201)
"Het 'eindpunt' van ons goed is namelijk datgenen omwille waarvan de andere dingen moeten worden nagestreefd, terwijl het zelf omwille van zichzelf moet worden nagestreefd" (...) Met het eindpunt van het goede bedoelen we hier dus niet het punt waarop het goede verloren zou gaan, zodat het niet meer zou zijn, maar het punt van zijn voltooiing, waarop het volmaakt zou worden." (Boek XIX, blz. 931)
"Neen, ik blijf bij dit leven, dat wij kennen, waarin wij ons nog bevinden, waarvan wij, hoeveel verorderingen we ook maken, tijdens ons hele verblijf daarin niet ophouden de bekoringen te ondergaan, ik mag wel zeggen: de ene, voortdurende bekoring die het is: wie zou onder woorden kunnen brengen wat er aan blijken van Gods goedheid jegens het menselijk geslacht in dit leven al te vinden is? " ( Boek XXII, blz. 1172)
"Na dit tijdperk zal God als op de zevende dag rusten, doordat Hij die zevende dag - die wij zullen zijn - in zichzelf, in God, zal doen rusten. (...) Daar zullen wij rusten en zien, zullen wij zien en liefhebben, zullen wij liefhebben en lofprijzen. Dat is wat er op het einde zonder einde zal zijn. Want welk ander einde is er voor ons dan het bereiken van dat koninkrijk, dat nooi een einde vindt?" (Boek XXII, blz. 1201)
dinsdag 8 februari 2011
Doorgaan
Een stukje wat ik vond in 'het magazine van de Besturenraad, centrum voor christelijk onderwijs'. Het komt uit de Talmoed en het is overgenomen uit 'Wat je weg geeft, verlies je niet: bezinningsboekje voor jongeren' van Arjen Vaartjes
Wanneer je in mensen geloofd hebt
die het af lieten weten:
ga dan toch door te geloven.
Als je op een wonder gehoopt hebt
dat niet is gebeurd:
ga dan toch door en blijf hopen.
Als je een spoor van liefde na wilde laten
dat werd vertrapt:
ga dan nog verder met de liefde.
Als je gedroomd hebt en daarna ontwaakt,
droom weer en droom verder
tot aan de morgen
Talmoed
Wanneer je in mensen geloofd hebt
die het af lieten weten:
ga dan toch door te geloven.
Als je op een wonder gehoopt hebt
dat niet is gebeurd:
ga dan toch door en blijf hopen.
Als je een spoor van liefde na wilde laten
dat werd vertrapt:
ga dan nog verder met de liefde.
Als je gedroomd hebt en daarna ontwaakt,
droom weer en droom verder
tot aan de morgen
Talmoed
donderdag 27 januari 2011
God zoeker
Één van de stukje die Frère Rogier gebundeld heeft in het boekje 'Vrede in je hart'.
Een orthodoxe theoloog uit Boekarest, pater Staniloe, een voormalig politiek gevangene, schreef zulke wezenlijke woorden dat men ze uit het hoofd zou willen kennen:
'Ik zoch God in de mensen van mijn dorp, daarna in boeken en ideeën. Maar dat gaf mij noch vrede, noch liefde. Op een dag ontdekte ik, bij het lezen van de kerkvaders, dat het mogelijk was God werkelijk te ontmoeten door het gebed. Steeds meer begreep ik dat God nabij was, dat Hij me liefhad. En dat door mij hart te laten volstromen met Zijn liefde, ik op mijn beurt in staat was om mijn hart te openen voor anderen. Ik heb begrepen dat liefde gemeenschap was, met God en met de medemens. Zonder deze gemeenschap ziet het leven er triest en troosteloos uit.'
Een orthodoxe theoloog uit Boekarest, pater Staniloe, een voormalig politiek gevangene, schreef zulke wezenlijke woorden dat men ze uit het hoofd zou willen kennen:
'Ik zoch God in de mensen van mijn dorp, daarna in boeken en ideeën. Maar dat gaf mij noch vrede, noch liefde. Op een dag ontdekte ik, bij het lezen van de kerkvaders, dat het mogelijk was God werkelijk te ontmoeten door het gebed. Steeds meer begreep ik dat God nabij was, dat Hij me liefhad. En dat door mij hart te laten volstromen met Zijn liefde, ik op mijn beurt in staat was om mijn hart te openen voor anderen. Ik heb begrepen dat liefde gemeenschap was, met God en met de medemens. Zonder deze gemeenschap ziet het leven er triest en troosteloos uit.'
dinsdag 25 januari 2011
God zoeken
Een uitspraak van A. Grün (overgenomen uit het boek 'Christelijke spiritualiteit voor beginners van S. de Jong)
'Ik zal Hem nooit op zo'n manier vinden dat ik niet meer hoef te zoeken'.
'Ik zal Hem nooit op zo'n manier vinden dat ik niet meer hoef te zoeken'.
donderdag 30 december 2010
Kerst
Een klein gedeelte uit een Kerstspel geschreven door Martinus Nijhoff uit 'Het Heilige Hout'
Eerste koning: Zonder goud keer ik, maar ben rijker dan ik kwam.
Tweede koning: Mijn wierook schonk ik, maar mijn hart bewaart de vlam.
Derde koning: Mijn myrthe schonk ik Hem die mij de dood ontnam.
Eerste herder: Hij is voortaan mijn staf als ik mijn kudde hoed.
Tweede herder: Hij is het levend water dat de bronnen voedt.
Derde herder: Hij is mijn eenzaamheid en elk mens die 'k ontmoet.
Eerste koning: Zonder goud keer ik, maar ben rijker dan ik kwam.
Tweede koning: Mijn wierook schonk ik, maar mijn hart bewaart de vlam.
Derde koning: Mijn myrthe schonk ik Hem die mij de dood ontnam.
Eerste herder: Hij is voortaan mijn staf als ik mijn kudde hoed.
Tweede herder: Hij is het levend water dat de bronnen voedt.
Derde herder: Hij is mijn eenzaamheid en elk mens die 'k ontmoet.
woensdag 22 december 2010
Stilte
Een klein stukje uit een boekje van Phil Bosman (GOD, niet te geloven)
Woorden,
kunnen wegen openen,
naar nieuwe werkelijkheiden die niet te verwoorden zijn,
maar waarin je binnentreedt als de stilte je omgeeft,
als de stilte zo sterk wordt,
dat je het water
diep in de bron hoort spreken.
_____________________________________________________
In de tijd van kerst en oud&nieuw zijn we vaak zo druk, druk, druk.
Het wonder van Kerst en de zegen van een nieuwjaar verdienen ook momenten van stilte waarin je bezint, rust, leest en luistert.
Xx.
MsEsj
Woorden,
kunnen wegen openen,
naar nieuwe werkelijkheiden die niet te verwoorden zijn,
maar waarin je binnentreedt als de stilte je omgeeft,
als de stilte zo sterk wordt,
dat je het water
diep in de bron hoort spreken.
_____________________________________________________
In de tijd van kerst en oud&nieuw zijn we vaak zo druk, druk, druk.
Het wonder van Kerst en de zegen van een nieuwjaar verdienen ook momenten van stilte waarin je bezint, rust, leest en luistert.
Xx.
MsEsj
maandag 13 december 2010
Over alles
Een gedicht van Greet Brokerhof- van der Waa
Zoveel vragen over alles,
over hoe we zijn ontstaan,
over dood en over leven,
over wat je na wilt streven,
welke weg je in moet slaan.
Zoveel vragen over alles.
Ze verwaaien in de wind.
Woorden worden meegenomen,
maar de vragen blijven komen
tot je ergens antwoord vindt.
Tot je onverwacht geraakt wordt
door ideeën of een droom,
een gedachte die blijft hangen,
zomaar ergens opgevangen
midden in die woordenstroom.
Een gedachte als een antwoord
op een vraag die jou beroert.
Inzicht groeit en komt met vlagen,
lijkt wel door de wind gedragen,
wie weet waar vandaan gevoerd.
Zoveel vragen over alles,
over hoe we zijn ontstaan,
over dood en over leven,
over wat je na wilt streven,
welke weg je in moet slaan.
Zoveel vragen over alles.
Ze verwaaien in de wind.
Woorden worden meegenomen,
maar de vragen blijven komen
tot je ergens antwoord vindt.
Tot je onverwacht geraakt wordt
door ideeën of een droom,
een gedachte die blijft hangen,
zomaar ergens opgevangen
midden in die woordenstroom.
Een gedachte als een antwoord
op een vraag die jou beroert.
Inzicht groeit en komt met vlagen,
lijkt wel door de wind gedragen,
wie weet waar vandaan gevoerd.
vrijdag 3 december 2010
Sneeuw
Een gedicht van Bert van Weenen over sneeuw en kerst
De wereld is opeens weldadig wit
en stil alsof God terug is op de aarde.
Hij is ons gemeenschappelijk bezit.
Schenkt ons dit licht, dat Hij voor nu bewaarde
De wereld is opeens weldadig wit
en stil alsof God terug is op de aarde.
Hij is ons gemeenschappelijk bezit.
Schenkt ons dit licht, dat Hij voor nu bewaarde
zondag 21 november 2010
maandag 15 november 2010
Eenvoudig genieten
Een korte maar bondige overdenking van Toon Hermans uit de bundel: van de schaduw en het licht
Mensen kunnen zoveel ingewikkelde dingen zeggen over geluk, maar wanneer je niet meer voelt dat een lekker warme kop soep op een koude winterdag ook al iets met geluk te maken heeft, dan ben je naar mijn idee het gevoel van geluk al een beetje kwijt.
___________________________________________________
Genieten van de kleine (maar mooie) dingen maakt gelukkig.
Stilstaan bij al die kleine 'cadeautjes' is belangrijk.
Xx.
MsEsj
Mensen kunnen zoveel ingewikkelde dingen zeggen over geluk, maar wanneer je niet meer voelt dat een lekker warme kop soep op een koude winterdag ook al iets met geluk te maken heeft, dan ben je naar mijn idee het gevoel van geluk al een beetje kwijt.
___________________________________________________
Genieten van de kleine (maar mooie) dingen maakt gelukkig.
Stilstaan bij al die kleine 'cadeautjes' is belangrijk.
Xx.
MsEsj
dinsdag 9 november 2010
Geluk
Een uitspraak van Augustinus
"Iedereen die God gevonden heeft, bezit een genadige God en is gelukkig; iedereen die God zoekt, bezit een genadige God, maar is nog niet gelukkig; al wie zich echter door zijn ondeugden en zonden van God vervreemdt, is niet alleen niet gelukkig, maar leeft zelfs niet met een genadige God"
"Iedereen die God gevonden heeft, bezit een genadige God en is gelukkig; iedereen die God zoekt, bezit een genadige God, maar is nog niet gelukkig; al wie zich echter door zijn ondeugden en zonden van God vervreemdt, is niet alleen niet gelukkig, maar leeft zelfs niet met een genadige God"
donderdag 4 november 2010
Dankdag
Een gedicht van Nel Benschop, uit de bundel: Geloof je dat nog?
Wat wonderlijk is dit: dat Gij, almachtige God,
Die sterren en planeten roept bij name,
Die waat'ren, bergen wenkte en zij kwamen,
Die mensen hebt geschapen en bepaalt hun lot,
dat Gij, almachtige God, dit alles met Uw hand
omvat, en elke dag omringt met liefde,
de zeeën droogde en de golven kliefde,
en ons wilt leiden naar 't Beloofde Land,
dat ik, almachtige God, U Vader noemen mag,
en dat ik in Uw armen weg mag schuilen
als ik de stormen van de angst hoor huilen -
Ik dank U, God, dat ik dit vast geloven mag!
Wat wonderlijk is dit: dat Gij, almachtige God,
Die sterren en planeten roept bij name,
Die waat'ren, bergen wenkte en zij kwamen,
Die mensen hebt geschapen en bepaalt hun lot,
dat Gij, almachtige God, dit alles met Uw hand
omvat, en elke dag omringt met liefde,
de zeeën droogde en de golven kliefde,
en ons wilt leiden naar 't Beloofde Land,
dat ik, almachtige God, U Vader noemen mag,
en dat ik in Uw armen weg mag schuilen
als ik de stormen van de angst hoor huilen -
Ik dank U, God, dat ik dit vast geloven mag!
maandag 1 november 2010
Buiten Adem
Een gedicht van Hans Lambrechts dat ik op www.christelijke-gedichten.nl gevonden heb en wat gaat over de gehaaste mens die maar doordraaft (geestelijk en lichamelijk), die niet weet van rusten en berusten in God, maar daar wel naar (terug)verlangt.
Ik ben buiten adem,
ik ren, ik hol, ik vlieg
steeds weer
maar nu kan
ik echt niet meerIk moet rusten
even uitrusten
berusten
in het feit
dat het zo
niet langer
gaat
Ik moet
stoppen
stoppen
met vluchten
ophouden
met het bedenken
van uitvluchten
Leer mij rusten
rusten in de Geest
Doe mij verlangen
naar wat ik nodig
heb het allermeest
Laat mij
weer op
adem komen
Schenk mij
opnieuw Uw
Levensadem
Heer
Abonneren op:
Posts (Atom)